ما در ارتباط معمول مان با ادبیات تلاش می کنیم متن را به دنیای روزمره ی خود بکشانیم و فراموش می کنیم درحال خواندن ادبیات هستیم...و آن را تا حد عواطف و احساسات خود تقلیل می دهیم،در این لحظه بحث ما بر سر ارتباط جدی می شود، و فراموش نباید کرد که مشخصه ی اصلی ادبیات بیگانگی زبان ِ آن از کارکرد روزمره و معمول است.زبان ادبیات به سان زبان ارتباطات نیست، هر متن خاص ادبی چه داستان و چه شعر استقلال منحصر به فرد خودش را داراست تا جایی که موریس بلانشو در فضای ادبیات این یگانگی و جدایی را « تنهایی» اثر ادبی می نامد. با همین منطق خواندن ادبی نیز یک تجربه ی مستقل است و حتی بسیار هولناک، چرا که استقلال یک اثر ادبی زایده مقاومت آن در برابر تاویل است و این جاست که بلانشو خواندن را نوعی غفلت معرفی می کند.در اینجا ما باید به ادعای مستقل بودن زبان ادبی باز گردیم که در تقابل با زبان روزمره قرار می گیرد و خواهیم دید درک این وضعیت مفاهیم اخلاق و سیاست و آن چیزی که دیگری می نامیم چگونه تبیین خواهد کرد.

از نظر هگل ، نگرش منفی جوهر زبان است ، بعد ها مالارمه تاکید می کند که نفی کردن اساس زبان است.زبان تنها ایده ای از چیزی را به ما منتقل می کند و توامان واقعیت چیز ها را نفی می کند..
وقتی می گوییم «درخت» همان درختی که در باغ شما یا کسی قرار دارد نیست ، اما هر درخت دیگری هم نیست.نامیدن درخت در حقیقت نفی وجود همه ی درختان خاص برای ایجاد ایده ای از یک درخت است.به عبارتی این خصلت ذاتی زبان که همانا انتزاع است منجر به فاصله گرفتن از واقعیت می شود.

سرهای ما تویِ تاریکی تاب می خورد
مثل گاو در پنجره, پستان های پشت چادر را می چریم
چشمهامان شکست و دماغ مان دراز
سبیل هم نداریم تاب بدهیم
توی تاریکی
پُِفیـوزتر از این فیوز برق
صاحبخانه است
که جیبش گشاد و لاس هم خوب می زند
مرتیکه کلید را گذاشت توی جیبش رفت
بدون آب مانده ایم و برق
خدا وکیلی
هی همش می میریم
می رویم روی پله ها , هوایی می شویم

هردو بر این باورند
که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده.

چنین اطمینانی زیباست،
اما تردید زیباتر است.

چون قبلا همدیگر را نمی‌شناختند،
گمان می‌بردند هرگز چیزی میان آنها نبوده.

اما نظر خیابان‌ها، پله‌ها و راهروهایی
که آن دو می‌توانسته اند از سال‌ها پیش
از کنار هم گذشته باشند، در این باره چیست؟

چه چیزی تعیین‌کنندة معناست؟ گاه می‌گوییم که معنای یک گفته چیزی است که مورد نظر گوینده بوده، گویی قصدِ گوینده تعیین‌کنندة معنا باشد. گاه می‌گوییم که معنا در متن است – ممکن است قصدتان از گفته‌تان الف بوده باشد، اما آنچه گفته‌اید عملاً به معنای ب است – گوی که معنا زادة خودِ زبان است. گاه می‌گوییم که زمینه تعیین‌کنندة معناست: برای آنکه بدانیم فلان گفته چه معنایی دارد، باید به شرایط یا زمینة تاریخی که آن گفته پدیدار شده است توجه کرد. برخی نظریه‌پردازان، چنان که پیشتر گفتم، مدعی‌اند که معنای یک متن همانا تجربة خواننده است. قصد، متن، زمینه، خواننده – کدام یک معنا را تعیین می‌کند؟
   خوب، همین که استدلال‌هایی لَهِ هر چهار عامل ساخته و پرداخته شده خود نشان می‌دهد که معنا امری است پیچیده، و فرّار، و نه چیزی که با یکی از این عوامل بتوان یک بار برای همیشه آنرا تعیین کرد. یکی از بحث‌های دیرپا در نظریة ادبی به نقشِ قصد در تعیین معنای ادبی مربوط می‌شود.

- چارلز بوكوفسكي در ميان آثار ترجمه شده توسط شما جايگاه ويژه اي دارد و بيشتر ترجمه هايي كه انجام داديد، از آثار اين شاعر و نويسنده است. چه شد كه در ترجمه هاي خود بيشتر بوكوفسكي را انتخاب كرديد؟
من هفت كتاب ترجمه كرده ام كه از اين ميان سه كتاب اثر بوكوفسكي بوده است. آشنايي ام با بوكوفسكي خيلي اتفاقي بود. من رفته بودم خانه يكي از دوستانم كه دفترچه كوچكي از اشعار بوكوفسكي به من داد كه چندان چاپ سر و ساماني هم نداشت. اما اين دفترچه اشعار بوكوفسكي خيلي مورد پسند من و دوستان بود و مدام همين دفترچه بين ما دست به دست مي شد. من خيلي خوشم آمد و آرام آرام شروع كردم به ترجمه كردن و در نهايت 80 شعر از آن را ترجمه كردم.

  نگاهی به مجموعه شعر گِل سروده لیلا فرجامی

در طی چند دهه اخیر نسل دیگری از شاعران در آن سوی آب ها، با قریحه پویای خود در شکل گیری شعر معاصر نقش به سزایی ایفا کردند ، باید پذیرفت بخشی از شعر معاصر مرهون تلاش شاعرانی است که با انتشار آثار خود در جهت اعتلای شعر و زبان فارسی بی دریغ بوده اند. اگر گزاره " ادبیات مهاجرت " را کنار بگذاریم به ظرفیت ها و پتانسیل بالای این شاعران پی خواهیم برد، کم نیستند شاعرانی که با انتشار کتاب های خود جایزه های متعددی را تسخیر کرده اند.
لیلا فرجامی در سال های اخیر توانست با ترجمه و شناخت ادبیات غرب گام های بلندی را در راستای شعر خود بردارد. او ابتدا با انتشار "کتاب اعتراف نامه دختران بد " خود را شاعری با مناسبات اجتماعی معرفی کرد که با طنز و دیالوگ های کنایه آمیز جنبه ای کاربردی به شعرش داده بود.

بعضی وقت‌ها كه دریا پاره می‌شود،
می‌دانید چه كسی می‌دوزدش؛
من می‌دوزم.

بعضی وقت‌ها هم اَلكَی خودم را مشغول می‌كنم،
این هم وظیفه‌ی من است؛
فكر می‌كنم سری توی سرم هست
فكر می‌كنم معده‌ای توی معده‌‌ام هست
فكر می‌كنم پایی توی پایم هست
نمی‌دانم چه غلطی می‌خواهم بكنم.

لزبوس شاید خشن ترین شعر سیلویا پلاث باشد. شعری که که درمرزهای خشم وپریشانی و آشفتگی سیر می کند. پلاث در گفتگویی درونی با زنی-دیگر یا خویشتن/ناخویشتن ِ خود عمق بیزاری و ناتوانی اش در بازگشت به زندگی پیشین نشان می دهد.نام لزبوس (شهر زنان، جزیره ای یونانی که اولین جمع هنرمندان و شاعران زن به سرکردگی سافو در آنجا شکل گرفت و سپس نامی شد برای همجنس گرایی زنان- لزبین ) در اینجا شاید اشاره به همین ارتباط/بریدگی با زنی دیگر است.1همچنین پلاث شناسان آن را گفتگوی توهین آمیز پلاث با معشوقه تد هیوز آسیه وی ویل پس از جدایی شان می دانند. پلاث و وی ویل یکدیگر را فقط یک بار در مهمانی عصرانه دیده بودند. در اشپزخانه. پلاث از آن مجلس با ناراحتی خارج می شود. آیا پلاث در این شعر با اشاره به "لوله ها" و "حرامزاده دختره" به سقط جنین معشوقه ی هیوز پرداخته است؟

ما چند نفر

در کافه ای نشسته ایم

با موهایی سوخته و

سینه ای شلوغ از خیابان های تهران

با پوست هایی از روز

که گهگاه شب شده است

;;;

مدتی هست که پنجره را دوچرخه می بینم

رویش سوار می شوم

 تا کمی منظره ی کنار رودخانه را بچرخم

دستگیره ی فرمان دوچرخه را می چرخانم به چب

توی بادی که آمده گرفتار شدم

توی باغی که آمدم پشکل افتاده بود

و سنگها زیر سایه ی درخت  نگاهش می کردند

دیگر
نگران دیر آمدنت نيستم
کافیست باد پنجره ام را باز کند
عطر تنم
سبز می کند
تمام چراغ های قرمز را
کافیست برسي
مثل همیشه گیلاست را به سلامتی من بالا ببري
باد بيايد و پرده ها را
باد بيايد و موهايم را
حرير دامنم را
نمي خواهد ديگر
آنقدر هم به آن ساعت لعنتي ات نگاه كني
وقت رفتنت كافيست پنجره را ببندم
زنت كه مي داند ترافيك اين شهر چقدر سنگين است