هفت خال

تکه تکه شدم بر این سطرها
کسی از بغض دهانم نگذشت
حتی اگر ببوسی ام هم
لب کم نیاید و
از پشت بام لب بیفتی
لب برای بوسه کم می آید
هفت خال از تنهایی و تنم مار بکشی بیرون
باز کرمی در پوستم جوانه می زند
تنم را تکه تکه
من که بر دهان زخم خوانده بودم
من دیوانه! تو که عاقلی چرا عاشق تکه هام نشدی؟!
تکه تکه ات می کنم
پرفرمنس لب هایت را با سایه صورتت
 نیم رخ بر دیوار
جذام از سقف آغاز شده
بر ناخن پاهام
مار دیگری می رقصد و می بلعد گورهای بی نام ظهیرالدوله را.

خانه را به هم می ریزد
زنده به گورش می کنم
میان بازوانم
خودش را به آتش می کشد
می گریزد شعله ور
از خیابان های تنم
برایش قانون می سازم
بی رحم چنگ در موهایش می کشم
شکنجه اش می دهم
سنگسارش می کنم
هر روز در پنجره تیرباران
هر وقت دلم بخواهد از سقف آویزانش می کنم
چرچیل می شوم پشت گونه هایش
استالین بر سینه ها و
هیتلر روی ران هایش
قرمز روی اسفالت
نمی داند دارد مجسمه می شود
تسلیم نمی شود
سینه هایش را پرچم کرده است و از انقلاب می گوید

زن خوب آبي ست ريخته روي اجاق كور
زني كه فنجان چايي اش نشكسته باشد
لباسهايش تن پوش باشد/ دلش هروقت بخواهد نگيرد
زن خوب حتي مادر هم نيست
كه پنجره بزايد رو به دريا
هرشب كوله پدرراخشاب بريزد
به تاريخ پشت كند و
به ساحل برسد
زن خوب دوتا چشم دارد سياه جامه
عزادار تن مردي كه نامش قهوه اي ست
دستانش رنگ مي ريزد روي لبان سفيدم
چشمانش شراب دارد
زبانش هيچ خدايي ندارد / زن خوب كه مهتاب دارد

با من کاری نکرده ای
جز اینکه گردنم را بوسیده ای
در شبی که بیرون پنجره ها برف می بارید بر پوست چروکیده زمین
ترا که به یاد می آورم
داغی را می یابم که آلوده است دست هایم را
و آتشی در گردنم می زید که آب های این سرزمین را صدا می زند از پوستم
تقصیر من بوده است
آنقدر به تو نگاه کرده ام
که آواز دختر گندمگونی
از زیر هر درخت به گوش می رسد
و باد کوچکترین اشیا را که می لرزاند
من از گذرگاه ها متواری می شوم

وفادارترین شیوه ی خوانشِ  یک متن شعری ، شیوه ایست استوار بر نظریه های بیان و عناصر و نظم در آن. 
شالوده ای ادبی که خوانشِ متن را فراهم می نماید تا در خدمت فهم درست درآید و جهان پشت پرده ها ی توی در توی را از منظری فراتر بر ما بگشاید.
استواره ایی به تمایزهای شناخته شده ی در کلام و متن ادبی ، که بهترین و درست ترین و کارآترین شکل خواندن اثر ادبی را  در" آن " و از " آن " می توان جست و جو کرد.
با این پیش ـ فرض  مروری داریم بر متن ِشعری "مهرداد عارفانی":
متنی که زبان  در منش ِ استعاری اش با زبان هر روزه مشترک می شود، چرا که زبان در بنیان خود استعاره ی است. اما استعاره جانشین نشانه ای دیگر می شود و معنای نهایی را برنمی گزیند و از چیزی که یقین مسلم ِ عموم است سخنی به میان نمی آورد. متنی که نتیجه نمی گیرد. واگزاری و واداری ندارد و خبر نمی دهد که چه چیز درست است و چه چیز غلط. شعر مرور می کند. مرور می کند اشیاء را،حوادث در کمین نشسته و یا روی داده را، جغرافیای ذهن در بند و بدوی را.

 ملکه به چاق درباره ی بیوه هشدار داده بود . بیوه به ملکه کمک می کرد . ملکه حاضر نبود دستیارش را تقدیم چاق کند .چاق اصرار کرد . ملکه عصبانی شد . چاق گفت : نمی تونم از فکرش بیام بیرون . ملکه چاق را بیرون کرد . چاق نزدیک به خم اول جاده باز یاد بیوه افتاد . بیوه با اندام موزونش تو لباس های رنگی افسرده به نظر می رسید . بیوه مهمونی زیاد میداد . بیوه به رنگ سیاه علاقه ای نداشت . شیطان قبل از اینکه چاق به اولین درخت برسد ، همه جا جار زده بود . داستان دلدادگی پسر خوب به زن بد ، از خم اوّل گذشته بود . کاج ها با هم پچ پچ می کردند . چاق قبل از رسیدن به انبوه درخت ها ترسیده بود . اولین درخت که از بقیه دور افتاده بود گفت : کجا؟ عاشقی؟ . چاق عاشق بود . گفت : عاشقم . اولین درخت تو اولین خم جاده ادامه داد : " تو بچه ای . عاشق یعنی من ، این تنه رو می بینی . دختر عمّه ام بود . عاشق اش بودم ولی اینو فقط تو میدونی . کَندن و بردنش . منم فردا پس فردا میرم پیش اون . راستی چاقالو تو میدونی بعد مرگ ، درختا رو کجا میبرن؟ ". چاق توجه نکرد . اولین درخت تو اولین خم جاده پیر بود .