ABSTRACT
شعر دیجیتال برای خودش یک ژانر است که در بخش شعر آوانگارد و نئو آوانگارد، شعر دیداری  و کانکریت، هنرالکترونیکی متن محور، هنر مفهومی، هنر نرم افزاری وهنر شبکه ای قرار می گیرد. این شعر شامل شعر پویا و متحرک، قطعه های شعر دیجیتال تصویری، شعر صوت دیجیتالی، شعر محاوره ای، کد پوئتری، مولد های شعری و نیز متون دیجیتالی با ویژگی شعری می شود. حائز اهمیت است که این ژانر از یک مفهوم توسعه یافته متنی از جمله نمادهای زبان های برنامه نویسی استفاده می کند که به این معناست که زبان ASCII و نمادهای HTML نیز در ساختارهای شعری جدید با ویژگی های دیداری، متحرک و حتی لامسه ای دخیل اند.

INTRODUCTION
در تئوری هنر معاصر ، سؤال «هنر چیست؟» به طور چشمگیری تئوریهای فلسفه ی هنر از هگل تا هایدگر و سارتر و نیز بنیامین و آدورنو را در بر می گیرد و پرسش های «When is art?» و «چه شرایطی را بایستی مهیا کرد که یک رخداد، یک فرآیند یا یک دنیای مصنوعی بسان ساختار پیچیده ای از روابط بعنوان یک اثر هنری تلقی شود؟» را بوجود می آورد.
امروزه رابطه ی مبهم و ویژگی هستی شناسی یک اثر هنری بطور قابل توجهی نسبت به مسائل اجتماعی و نهادهای آن از اهمیت کمتری برخوردار است.

بنظر می رسد که امروزه هنرهای دیجیتالی و ادبیات دیجیتالی تنها زمینه هنر معاصر باشد که هنوز نیل به تئوری داند و به هستی شناسی هنرها می پردازند. بنابراین، ابهام این زمینه دیگر پرسش ها پیرامون ویژگی های متافیزیکی را بر نمی انگیزد، به عبارتی دیگر سؤال «هنر چیست؟» با سؤال «یک اثر هنری چه کارکردی دارد؟» جایگزین می شود.

امروزه، شعر دیجیتالی یک ژانر مهم از هنرها و ادبیات دیجیتالی است، علی الخصوص برای فهم این نوع از آفرینندگی سؤالاتی نیز وجود دارند مانند چه زمانی شعر ممکن است، چه متن دیجیتالی را شعر محسوب می کنیم و  چه کارکردی دارد  و چگونه آنرا بطور صحیح درک و مشاهده می کنیم. برای فهم آن بایستی نخست به سؤال «شعر دیجیتالی چه وقت ممکن است؟» جواب دهیم.

این نوع شعر زمانی ممکن است که سوبژکتیوتی خاصی همراه با حساسیت به آن شکل گیرد که “mix, cuts & scratches” نامیده شده است. این ذهنیت فرهنگ معاصر، آمیزش، نمونه برداری، ساختن و دوباره آمیختن است که در آن افراد تاحد امکان در پی روابط جدید و معنادار و درنتیجه کنار گذاشتن روابط قدیمی هستند. الگوهای مختلف زبانی و نیز ویژگیهای مختلف زبانی اکنون در پایگاه های داده ای به عنوان مواد و مطالب خام برای نوشتن در دسترس اند بدین معنا که روندهای VI و DJ را نیز می توان برای متن ادبی جدید بکار برد چرا که نمونه برداری، برش و ترکیب باعث انکار دلالت و ایجاد نهادهای فرهنگی جدید می شوند.

و شاعر دیجیتالی کسی است که یک زبان جدید را ابداع و ترکیب می کند. این نه تنها شامل Mez’s texts می شود بلکه همینطور شامل تحقیق در مورد روابط معناشناختی جدید و پرداختن صرف به وابستگی های متنی می شود که توسط چندین نویسنده

Brian Kim Stefans،  Komninos Zervos،  Miekal،  Giselle Beiguelman

منتشر شدند.

 از جمله شیوه های بکار رفته توسط نویسندگان فوق الذکر، اصرار بر کلمه دیجیتال بعنوان یک دال انعطاف پذیر و قابل تغییر و ارائه یک مفهوم توسعه یافته از متن در شعر می باشد.

 

TOTAL TEXTWORK

پیش فرض ذهنی این است  که دنیای شعر دیجیتالی با دیگر گرایش ها همراه است. شکل گیری ابژه های زبانی بعنوان دنیاهایی که دارای ترکیبی چندرسانه ای هستند و ساختارشان دارای یک بدنه مجازی است. بدین معنا که دارای خصوصیات گفتاری، شنوایی ودیداری هستند. این واژه مبنای یک کار هنری جامع است که با نرم افزار طراحی می شود، در اینجا یک نمونه مشخص از یک مکعب را ذکر می کنیم که ابعاد آن با نوشته پوشیده شده و کاربر- خواننده به مرکز آن منتقل می شود بنابراین شخص در جهت های کنار، بالا و پائین خود با متن مواجه می شود. در این مرحله می توان گفت (مثلاً شعر دیجیتالی «Cubo» از A. L. Dos Santos) که وی در داخل متن قرار دارد.

 برای شعر دیجیتال مهم است که پساتغزلی باشد زیرا تغزل مدنظر نیست (این را بیشتر می­توان در دیگر قالب ها یافت تا در شعر معاصر که تحت عنوان شعر دیجیتال شناخته شده است). ذهنیت در شعر دیجیتالی مسلماً تحت تأثیر الگوی فرهنگی معاصر است که روی همزیستی و همزمانی تأکید دارد یعنی انباشت خنثی و بدون تعارض داده ها از منابع مختلف که به زیباشناختی اطلاعات منجر می شود (Manovics’s term).

سؤال « کاربرد شعر دیجیتالی چیست؟» چه چیز را محرز می سازد؟ برای تولید این متون نیازی به اشاره به سخت افزار خاصی نیست بلکه به نحوه سازماندهی بخش های متن اشاره می کنیم نه به شعر دیجیتال بطور کلی،  بلکه به ژانر پویا و متحرک آن اشاره می کنیم (مثلاً قطعات شعر جان کای لی و لوس پکونو گلایزر). بنظر می رسد که شیوه ی تولید  Flash در این زمینه خیلی فعال باشد که با امکانات سمعی- بصری و زمان محور سازماندهی می شود و کلمات را به شکل توالی حرکت می دهد.

استفاده مقرون به صرفه از زبان همیشه برای شعر و فن شعری لازم بوده است، به عبارت دیگر، ما از گرایشی صحبت می کنیم که سعی می کند بطور خلاصه آن قدر که امکان دارد بوسیله لغات کمتری بیان شود. به هر حال، وقتی لغات کمتری وجود داشته باشد، فضاهای بیشتری، سفیدی و سادگی بیشتری وجود دارد. چگونگی  شعر معاصر در توسعه سنتی از Mallavme to paul calan (و همچنین شعر فلسفی Edmond Jabes) به طور مؤثری از این چنین فضاهای خالی استفاده کرده اند و آنها را در فرآیند دلالت آورده اند. این ایده بوسیله شعر متحرک مورد استفاده قرار گرفته است. اینچنین متنی در جائی در عمق صفحه جاری ست و در پیش زمینه و صحنه تنها برای مدت کوتاهی ظاهر می شود.

 

BEING-IN-THE-LOOP

چگونه شعر دیجیتال شکل گرفت؟ این شعر در حلقه جاری ست، حلقه واسطه ای است که ساختار زبانی را ممکن می سازد، یعنی تطابق با بخش های سازماندهی شده ای که متن براساس توالی در فیلم ایجاب می کند ، که به نظر می رسد بهترین حالت درک انسان معاصر است.

حرکت به شکل حلقه ای مستلزم استفاده مقرون به صرفه از فضا و زمان است که خلاصه ای از عوامل گوناگون است. فرهنگ معاصر که بااستفاده از رسانه ها ساخته شده به علت تأثیرات بالای آدرنالین، متحدالمرکز، و سازمانی و مولفه های زمانی و فضائی آن قابل توجه است، جائیکه کاربر تا جایی که ممکن است در کوتاه ترین زمان انگیزه کسب می کند. ویدئو موزیک ها، تبلیغات، چکیده های ادبی، به علاوه غذاهای آماده، بازیهای کامپیوتری، و فعالیت های تیمی شبیه سازی شده همه مانند بسته هایی فشرده بصورت محرک عمل می کنند. شکل حلقه ساده به نظر می رسد اما در حقیقت اینطور نیست. وجود حلقه همیشگی و ابدی نیست. در بعضی نقاط شروع می شود برای مثال زمانیکه یک خط مستقیم ناگهان میدان خود را ترک می کند بر روی سطح اجرا می شود. حلقه بسان حرکت مستلزم به هم پیوستگی دورانی بین اینجا و آنجاست، بالا و پائین، حاشیه و مرکز است. حلقه یک چرخه نیست، عدم تناسب و مراعات نظیر است. و علاوه بر آن، میتواند چندین مرکز داشته باشد. حرکت حلقه تنها از طریق تعاریف نحوی- فضائی توصیف نمی شود، بلکه با نحو زمانی نیز توصیف می شود. همیشه یک «قبل» و یک «بعد»، و واسطه بین «نه هنوز» و «نه هرگز»، بین «این بوده» و «حالا هست» وجود دارد. کارهای حلقه بر طبق اصلی است که در ماشین نیز وجود دارد: تعادل بیشتری که موتورهای گریز از مرکز  ایجاد می کنند، می تواند باعث راه اندازی سریع تر آنها شود. اگر یکی از موتورها متوقف شود، دیگری می تواند حرکت کند، و چرخ خوردن ادامه پیدا می کند. حلقه یک سرگرمی ست؛ به نظر می رسد که تصور و عقیده hans- Georg Gadamer در ماهیت و اصل بازی بعنوان یک حرکت پس و پیش میتواند برای حلقه بکار رود تا آن را به عقب و جلو ببرد.

آیا حلقه میتواند برای ارائه شعر و فن شاعری مناسب باشد؟ ظاهراٌ اینچنین است، توالی زمانی که براساس کلمه-فیلم وارد حالت حلقه می شود میتواند بهتر ماهیت و اصل شعر را ارائه دهد، که در ویرایش کردن / ساختن انواع شعرمورد استفاده قرار می گیرد. کشمکش بین نوشته و نانوشته، بین گفته و ناگفته، بین چیزی که آشکار می شود و چیزی که پنهان می شود، تنها برای شعر دیجیتال بکار نمی رود بلکه برای بیشتر شعرهای مدرن و معاصر بکار می رود. به هر حال اینچنین کشمکش ها، تقابل ها، تغییر مکان ها و دیالوگ ها بصورت مناسب تری میتواند با فیلم- متن بیان شود. با این واسطه و وسیله (شعر دیجیتال متحرک)، متن به توالی و تسلسلی از تکه ها و اندازه های مختلف تقسیم می شود که در صحنه با وقفه های متفاوت و از مسیرهای گوناگون ظاهر می شود. هم فضا و فاصله و هم نحو اینجا به هم مربوط هستند. همچنین زمان و فضای ویرایش کردن/ ساختن، در لحظه ای که متن–فیلم بطور همزمان درپنجره های مختلف نشان داده می شود (بعنوان مثال در بعضی تکه های Alain Sondheim) به هم ربط دارند.

به حرکت واداشتن حلقه فعالیت خیلی پچیده ایست؛ هر چیزی با فاصله ها و وقفه های خطی پیش می رود، اما در حقیقت این کار انجام نمی گیرد. حلقه میتواند از یک سطح به سطح دیگر شروع به گردش کند ، میتواند به شکل افقی باشد، یا میتواند به شکل عمودی باشد، بگونه ای که بیننده بعضی اوقات فقط حرکت بالا و پائین را می بیند. تشکیل حلقه مخصوصاً در موردی که نویسنده از بخش دیجیتال برای شکل دادن متن استفاده می کند مناسب است بنابراین میتواند از یک شعر به شعرهای دیگر برود، لینک بخورد و پخش شود، متن میتواند گردش کند و منتشر شود،  .این حرکت، خواننده را دچار عدم قطعیت می کند بطوریکه شعر در خلال متن ظاهر می شود. این بخش مقاله، متن را بعنوان یک حلقه بررسی می کند، بنابراین اجازه دهید ابتدا نگاهی به حلقه های (The Dazzle as a question) توسط Claire Dinsmore داشته باشیم. متن- فیلم در مسئله بسیار فشرده و خیلی کوتاه است، از یک «میان بر متنی» تشکیل شده است و باعث استفاده از زمان و فضای نحوی می شود. جلوه های ویژه نقش مهمی را ایفا می کنند، مخصوصاً تابش ناگهانی نور بروی پرده، که بعد از 2 دقیقه و 40 ثانیه رخ می دهد. متن به شکل نوارهای قابل حرکت از چپ به راست وارد صحنه می شود ، و بعد از یک وقفه کوتاه ناپدید می شود. دریک لحظه مسیر به جای بالاتری می پرد و با این روش ارتباط معنایی شکل می گیرد. مسیر متن جدید موقعیت اصلی خود را طی می کند و مسیر بالاتر حذف می شود.

در این متن حلقه به شکل مطلبی که عدم قطعیت در آن جاری ست خلق می شود، با دیدگاه ایجاد فضاهای عدم قطعیت پیوند می خورد و با هویت ها بازی می کند. همچنین با روش حرکت متن روی پرده ارائه می شود، که با حذف کردن و پنهان کردن قابل درک می شود. قسمتی از متن همیشه از بین رفته است و خواننده- بیننده با کار مشکل دوباره ساختن همه متن - پرده مواجه است. برای اینکه بطور کامل بتوان “The Dazzle” را درک کرد باید آنرا چندین بار نگاه کرد. علاوه بر این، برای اینکه به قطعه نزدیک تر شد، حتی بایستی به کلمات ناپیدا و طرح های ساختاری و حرکت متن توجه شود، که نیازمند شکل پیچیده ای از ادراک است. خیره شدن به The Dazzle as question همچنین به احساس عدم قطعیت و ابهام منجر می شود. همه چیز بر مبنای تغییر مکان (شیفت) و محدود نشدن به یک ناحیه است. شگفت آور نیست که نویسنده از تغییر مکان بعنوان یکی از پرکاربردترین مولفه ها استفاده می کند. در مواجه با این تکه متنی نیاز است تأکید شود که اصل حلقه در ارتباط بین متن- فیلم ها و بینندگان- خوانندگان- شنوندگان یافت می شود. ما از چندین حلقه صحبت می کنیم، که بعنوان اساس ارتباطات در فرآیند رمزگشائی معناها ارائه می شود، بوسیله رشته ای از متن تعمیم داده شده که در یک طرف آن مورد خطابه است وطرف دیگر آن پاسخ خواننده قراردارد. حتی درک (بعنوان پیوند خواندن- نگاه کردن- گوش دادن) حرکت پس و پیش اینچنین قطعه هایی بازی به حساب می آید، جائیکه کاربر به چالش گرفته می شود مسیر خطی بین افراط و تفریط را انتخاب نمی کند بلکه سعی می کند حلقه را با سلیقه پیش ببرد، زیرا فقط در این صورت او قادر است تا به متن بازی نشده و پنهان دست یابد. مورد آخر اغلب کلید متن- فیلم ها است، که بدنبال برآورده کردن خواست سینما و زیبایی شناسی رسانه های جدید است.

شکل حلقه ای متن همچنین در شعر John cayley دیده می شود، یکی از پیشگامان شعر دیجیتالی در همراهی با بیانیه “Riverislanel”  او، او این پروژه را یک سینما- متن توصیف می کند، که با ترسیم ادبی و حروف نویسی به هم پیچیده می شود. شعر cayley یک روند تحقیقی ست که به سوی انتقال متن در زمان ،هدایت می شود. توالی 16 شعر که “Riverislanel”را تشکیل می دهند به شکل حلقه های افقی طراحی شده و بوسیله متون شعری به شکل حلقه های عمودی اند قطع می شود، بنابراین تاحد امکان ترکیب پیچیده ای از زمانها و پیوندی از آنها است. مسئله زمان همچنین در شعر “The speek clock” با گرامر دقیقی از زمانهای مختلف (ماشین هوشمندی که خودش فرآیندی ست از خواندن، گوش دادن و نوشتن) دیده می شود.

شعر با عنوانی که ما می شناسیم همیشه با سفیدی، غیاب و ناگفته مرتبط است. بخش­های پنهان متن  که هنوز روی صحنه اجرا نشده است معمولاً همیشه خواننده را در حالت تعلیق نگه می دارند. در مورد حلقه افقی فقط قسمت کوچکی از متن در صفحه متمرکز می شود و هیچ گفتاری چه حروف و چه کلمات در پیش زمینه صحنه ظاهر نمی شود. این امکان وجود دارد که حلقه تنها نیم یا  از چرخش را طی کند و خواننده ترغیب شود موقعیت را در جایی که در پشت یا جلوی رشته ای از کلمات است  طی کند.

حلقه همچنین در “string” اثر Dan waber دیده شده است (مخصوصاً در قطعه Arms and poidog, you and me) . اینجا تمرکز روی نوشته دستی است، اما مهم این است که بیننده نمی تواند برای زمان بیشتری، چیزی را که با دست نوشته می شود ببیند. نوشته به طرف پس زمینه می رود و با این کار مولف سعی می کند که خواننده را در حالت تعلیق نگه دارد، این عدم اطمینان از اینکه چه چیزی قرار است نوشته شود و چه چیزی نمایش داده می شود و چه چیزی پنهان می شود به وجود می آید. در مقابل، ما با حرکت پس و پیشی مواجه هستیم که خودش را در تناوب دیده شدن و نشدن ها نشان می دهد، بین چیزهایی که معمولاً نوشته می شود و هنوز نوشته نشده است.

حلقه ها توسط Brian Kimste Fans در قطعه اش “The Dream life of letters” مورد استفاده قرار گرفته است. پیش از این با توضیح نویسنده، خواننده در مورد تصمیم مؤلف برای ساختن قطعه که بیشتر شبیه فیلم کوتاه و مانند یک اثر هنری تعاملی ست آگاه می باشد، در پایان متن ، برای پیش زمینه ای از درک صحیح این "قطعه سینمایی" او با بیان “thanks for watching” (تشکر از نگاه کردنتان) نه thanks for reading (تشکر از خواندنتان)، نشان میدهد نویسنده نگاه کردن را مطرح می کند نه خواندن را، به هر حال در کنار تأثیرات بصری ما با تأثیرات معنایی مواجه هستیم که حس را دستاری می کنند و می سازند. و اثر “Dream life of letters” چگونه بود؟ letter در حقیقت یک ماده است، بخش کوچکی از نوشتن، و با هر حرف ما یک داستان را تولید می کنیم که از کلمات تشکیل شده با همان حروف. کلمات بر طبق اصول شعر و جمله واره مرتب نشده اند؛ شعر هم جاری ست. تنها حرف ها، هجا ها و کلمات هستند که بعضی اوقات جزء جزء هستند و بعضی اوقات با هم هستند. بنابراین معنا با تغییرات سریع با ضد- کلمات، کلمات مشتق، و حتی بدون کلمات ایجاد می شود. کلمات (حروف) در پس زمینه و پیش زمینه صحنه حرکت می کنند. حروف می توانند از بالا وارد صحنه شوند، یا از پائین ظاهر شوند. “L” می چرخد و material  به maternal تبدیل می شود؛ و زمانیکه “Poison” و “special” می چرخند، صحنه “policy” خوانده می شود. فعل “read” در حلقه حاضر می شود، که نمادین است چرا که در محیط متحرک مربوط به متن، خود خواندن به قوانین حلقه محدود می شود. کلمه   “oedipility” نیز به همان روش طراحی شده است. خواندن یا نگاه کردن اینچنین شعری (که بندبند دارای زبان سینما،  موزیک ویدئو و نحو است ؛ مثلاً: تعلیق، برش های کوتاه و سریع و...) مستلزم بعضی تغییرات ضروری در سطح درک می باشد. بجای خواننده سنتی، کاربر متن تشکیل می شود؛ او خواندن طولی و خطی را ترک می کند، و تا حد امکان قادر به درک پیچیده است، که این متضمن این است که هنگام صحبت از متن های متحرک از ادراکات و شکل های تفسیری و روش های زیر پیروی می کنیم:

ـ خواندن جهنده، پر از نظرهای اجمالی و مرور و نگاه مختصر؛

ـ دیدن کلمات بصورت اشیاء سه بعدی؛

ـ دنبال کردن حرکت بخش های متن (بررسی وقفه ها و فاصله ها و پیش بینی جلوه های کلمات که هنوز خارج از زمینه بصری در آن لحظه هستند)؛

ـ لمس کردن، زوم کردن و وارد کردن اشیاء سه بعدی از طریق وجوه مشترک؛

ـ”mouse reading” کلیک کردن روی یک کلمه میتواند باعث باز شدن یک لینک یا برنامه کامپیوتری شود؛

ـ خواندن/دیدن بسان یک برنامه رمزگشائی که ناشی از ماهیت قابل برنامه ریزی موضوع شعر دیجیتالی ست (خواننده/ کاربر نیاز دارد که نرم افزار بکار برده شده را در نظربگیرد)؛

ـ درک همه صحنه بسان موزائیک در یک snapshot؛

ـ گوش دادن به فضاهای صوتی چند رسانه ای که ابژه ها را طراحی می کنند؛

ـ پیدا کردن الگوهای سه بعدی از ابژه های کلمات، تصویرها و اشیاء متحرک؛

ـ نگرش زیبائی شناختی به فضای متن بعنوان یک اثر که احساسات را بر می انگیزد.

این فرم ها و شیوه ها به طور سلسله مراتب چیده نشده اند و آنها در داخل هر کنش ادراکی رخ نمی دهند. چیزی که اینجا مهم است این حقیقت است که آنها ساختاری بسته مانند موزائیک دارند که همراه هم در شعر های دیجیتالی تکرار می شوند چرا که این واسطه/رسانه تحت تاثیر جدید ترین تکنولوژی وب سایت و فرهنگ بصری هنر شبکه طراحی می شود.

 

EXPANDED CONCEPT OF DIGITAL TEXTUALITY

 

امروزه شعر دیجیتال، بعنوان یک قالب جدید با مشخصات خودش، که در ما تازگی و انگیزه را بوجود می آورد و با به چالش کشیدن، فرم های تجربی را می آزماید. شعر دیجیتال قالبی ست که نمی تواند بعنوان ادامه شعر کانکریت و دیداری  با ابزار دیگری درک شود، اما تنها می تواند براساس آنالیز جهان حاضر بوسیله ی  رسانه های جدید وشیوه های تفکر جدید، که از فرهنگ ارتباطات سرچشمه گرفته ، فهمیده شود. مشکلی که اینجا بوجود می آید در ماهیت شعری شعر دیجیتالی است: شیوه های سنتی تئوری ادبی، فن شعری و نقد ادبی توسعه  یافته از طریق آثار پیشگامان و نئو آوانگارد های قرن بیستم است که اغلب موفقیت کمتری در توصیف و توضیح پدیده شعر دیجیتال نسبت به شگردها و تئوری زیبائی شناختی رسانه های جدید دارند. کاربرد تئوری ادبی ساختارگرائی و پساساختارگرائی (Roland Barthes که بارها در میان تئوریسین های ابرمتن به عنوان  مؤلف ذکر شده است) در این زمینه سؤال برانگیز است، چرا که در تجزیه و تحلیل های نویسندگانی چون Foucault،Barthes، Kristeva و Riffaterre ارتباطی با متن دیجیتال و Web وجود ندارد. در کنار قابلیت خواننده- کاربر متن دیجیتال و متن رمزی- ادبی، ما با یک سری از مسائل دیگر که مربوط به پیدایش متنون الکترونیکی می شوند مواجه هستیم که در آن کامپیوتر بعنوان یک ماشین هوشمند با برنامه اش شرکت می کند. راه حل تولید متن دیجیتال یک کد تولید شده  ماشینی است وبه این دلیل، نویسندگان اغلب، «ماشین» و ماهیت آن را در عنوان آثار خود بیان می کنند (مثلاً مولد شعر، ماشین شعر).

وقتی ما ماهیت شعری شعر دیجیتال را مورد پرسش قرار می دهیم که پیش فرض ناپایداری و ناکارایی شعر در استفاده از مولفه های غیر زبانی و نیز کاربرد های غیر خطی زبان و تنزل زبان شاعرانه را داشته باشیم، که این امر نیازمند درک  این نکته است که فن شعری اکنون، ماوراء شعر تغزلی ست که این نیز با شناخت جنبش های مدرن و شعرمعاصر فهمیده می شود.

بطور خلاصه، شعر تغزلی با احساسات ، تراژدی، درد ، افسردگی و تاثر سروکار دارد. بدون شک زمینه ساخت دنیای مصنوعی، در مرثیه ها، درد و تجربیاتی که با توصیفات بیان می شود، تصویرها، استعاره­ها، آهنگ ها، هم صدایی ها و هارمونی ها نهفته است.  همچنین موضوع شعر تغزلی رمانتیک است، که زاده ی ذهنیت مدرن است و به طور فزآینده ای عقب گذاشته شده و با رسانه های جدید، تکنولوژی ها، اطلاعات و سیبرنتیک جایگزین می شود. در شعر دیجیتال، ما میتوانیم بعضی اوقات «فضاهای شاعرانه» را بسازیم (برای مثال در شعر Mie kal And با نام seed sign)

کشمکش بین گفته و ناگفته، نوشته و سفیدی (برای مثال در شعر های پویا و متحرک) از طریق حلقه های بین متن که حالا در میدان دید ما هستند آشکار می شود. یکی از ویژگی های برجسته این شعر، ابداع آن، در زمینه توسعه مفهوم زبان شاعرانه است. در مورد آخر ما به زبان مناسب تاثیرات و گرایش های موضوع پسا تغزلی و سوبژکتیویتی که قبلا ذکر شذه  “mix, cuts & scratches mind” مراجعه می کنیم. از چه نوع زبانی ما صحبت می کنیم؟ آیا زبانی ست که از طریق ترکیب زبانهای برنامه نویسی و زبان عادی ایجاد می شود؟ این موضوع گسترده ای ست که براساس ترکیب زبان های طبیعی، زبان های برنامه نویسی ،net-speak ، اسکریپت ها، استفاده از سمبل ها، اختلاط کلمات وابزارهای متنی، از قبیل استفاده کردن Mez در زبانی که او استفاده کرد یا بعضی پروژه های که بوسیله Talan Memmoth و Alan Sondheim انجام شد. شعر- کد ، در حقیقت یک اصطلاح تکنیکی برای بعضی پروژه­ها در این ژانر است. در بعضی متن ها، براساس متن توسعه یافته، با علائم موجود که مربوط به زبانهای طبیعی و برنامه نویسی ست مواجه می شویم، واژه های خاص، براکت ها و دیگر سمبل های درج شده، شکلک های اینترنتی و علائم اختصاری که منجر به بازی معناها و یا بازی بین دال ها با خودشان می شود.

نمونه دیگر این گونه متن ها چیست؟ متن هایی که نویسندگان فوق الذکر ، مخصوصاً زمانی که بصورت

 on-line در دسترس باشند، بخشی از هنر شبکه ای هستند که بعلت زبان خاص بعضی اوقات خیلی به شبکه نزدیک هستند که در توسعه سنتی از “Web stalker” توسط ILO/D و بعضی از پروژه های Jodi تا قطعه ای اخیر از قبیل “Feed” توسط Mark napier و Botimation توسط Amy Alexander گسترش یافته است. پروژه های ذکر شده ما را به زیبائی شناسی دیجیتال رهنمون می سازد، زیبائی شناختی web ، و مضمون و محتوای صحنه که بطور جذابی طراحی شده است، مخصوصاً در مورد پروژه های jodi، صحنه سریع به تصاویر تیره تغییر می کند، انقطاع، آشفتگی، تعلیق و..این پروژه ها به طور خلاقانه ای  نقص شان را آشکار می سازند، روند ویرانی، ساختارشکنی، و نقص تکنولوژی های جدید را آشکار می سازند. Jodi با کلمات زیر اکتشاف متن پویا را دنبال کرده است: «ما از اولین اشتاباهات وب یاد گرفتیم، که یک خطا میتواند جالب توجه باشد، اگر شما برچسب(تگ) HTML را فراموش کنید، برای مثال “>” سطح متن با کدها آمیخته می شود و سلیس و قابل تغییر می شود، و در تمام طول صفحه جریان پیدا می کند. دراین نوع پویایی، متن متفاوت از نسخه ی چاپی ست. ما نمی توانیم قبول کنیم که قوانین طراحی چاپ بر روی یک صفحه کامپیوتر تعریف شوند. بیشتر وب سایت ها هنوز هم شبیه  چاپ به نظر می رسند. امکانات کد کردن و تبدیل متن مورد استفاده قرار نمی گیرد، زیرا گیج کننده است، و قابل خواندن نیست، اما در عین حال اینها ویژه ی رسانه دیجیتال و ابزار جدید هستند.»

این گرایش مهم، توسعه متن بصورت دیجیتال است. برای مثال Mez، از طیف گسترده ای از روشهای گوناگون و ابزار متنی مانند کاراکترهای ASCII، اصوات، اختصارات، و سمبل های ریاضی برای معرفی زبان جدید استفاده می کند که مبنای جستجوی معنائی ست، هجا ها، توالی حروف واصوات کلمات با الحاق مصنوعی درست می شوند. با استفاده از اصوات کلمات که در براکت ها قرار می گیرند، او سعی می کند تداعی معنا را نشان دهد. با از هم جدا کردن کلمات، Mez  روش خواندن سنتی را تغییر داده و ساختارهای جدید معناشناسی را در داخل یک کلمه ایجاد کرده است، با مواجه شدن با اینچنین متن هایی، میتوان فهمید که شکافتن، جزء جزء کردن و پیوند کلمات، زیبا، خالص، سلیس و هامونیک نیست، اما اساس پوشیدگی و پیچیدگی زبان متن، بوسیله عدم قطعیت و مشخص نبودن معنی تعریف می شود، خواندن دشوار و طاقت فرسا راهی برای کشف معناهای جدید است. رمزگشائی پیوندها، ترکیب کلمات ساختگی باعث وقفه در سلیس خواندن می شود“Ein Fuhlnng”، خواننده باید چندین بار متن را بخواند، و این حداکثر اهمیت را دارد که او ذهنی را برای تداعی معنا داشته باشد. لازم نیست که شعر زیبائی شناسی ناب باشد اگرچه اهمیت بخش متحرک شعر دیجتال در نوگرائی Flash برنامه ریزی شده، اما یک شعر معنایی (و همچنین احساسی) متغییر است، که بطور روشن در

 “The Dazzle as Qnestion” نشان داده شده است

< قبلی		بعدی >