زبان این سروده برخلاف ساختار کاملن نثریک باقی شعرها به اقتضای موقعیت خاص سابجکت کمی به بیان ادبی نزدیک می شود . اما این نزدیکی فقط بخاطر رعایت شاءن شخصیت متکلم شعر (داریوش شاه ) است نه تلاشی برای بروز  شکلی از ساختار غنی شده ی زبان!  چون در واقع  زبان بکار رفته بیشتر دیوانی و رسمی است تا ادبی , یعنی همان لحن آمرانه ی پادشاهان که نظر کردگان بی چون خدایند و خود را مختار و مجاز به دخالت در ارکان فلک میدانند. شاهد مدعا هم اینکه  از سطر ششم به بعد :

تعطیلات گرم تابستان است

وخانواده ها آمده اند

در سایه

کتیبه ها را برای فرزندانشان بخوانند

جهت خوانش تمامی نقدها و شرکت در بحث مشترک لطفن  اینجا  کلیک کنید