همین قدر سرعت برای تو کافی است
پله
      کان 
 برای سلامتی آدمی خوب است
سمبولیست ها را دانه دانه
توی جیب هام می شکارم
تسبیح در دستم برای سلامتی کسی که هرگز نیامد
یک عالمه اسفند
 دود می کنم
پیپ نیمه سوخته ی بودلر را
شال و کلاه مایاکوفسکی را
حجاب
"هوا بس ناجوانمردانه سرد است"

 سبیل نیچه را روی مونیتورم پس زمینه می کنم
تنم کبود
درد، زیر پوستم راه می دود
وسوسه درز وا می کند
این چاقو برای دریدن دو بنده تیز نیست
"اصلن ابر شلوار پوش می شوم"
هوار می ریزم روی دامن البرزی ات
خزر! دست اگر از سرم بر نداری موج می زنم ، موج
"من فکر می کنم پس..."
می دانی دکارت! ،قسمت ما هم همین بود
بیا پایین تر
تر
تر
از این پایین، آسمانخراش ها چه چشم انداز خیره سری می شویم
سرم را سرسری نتراش ...
پا روی پا
روبه روی من
 نشسته ایم
 نیوتن!
جاذبه را درز می گیریم
پهلوی چپم، تیر
مرداد
شهریور
پهلوی راستم را بسته ام
بار کج به منزل نزدیک است
پست مدرنیسم، فکر می کنم
گاو آهنم توی گِل
                        دیرکرده
سقراط! تو را همان  اگزانتیپ می بایست
تا آستانه ی تحمل مرا دست کاری نکنی
دست هایت در دستم
سیزسف! ما تا آخر کم که نمی آوریم!