شما با ران های او در انقلاب قدم بزن، من با شعر شما در آزادی، پاریس، ژوتم شهسوار

تی جان قور بان سارا یوت منو کوشته حرف نداشت ژوتم؟؟؟؟؟؟؟

فوق العاده بود این شعرتون آقای عارفانی گرامی شعر با "ژوتم چون که تابستان را دوست دارم" شروع میشه و خواننده در همون اول غافلگیرانه وارد فضای غریب اما ملموسی میشه. بعد روایت شکل نسبتا عامیانه ای به خودش میگیره و زبان پشت سر هم سرک میکشه به قومیت های مختلف. اولی که فکر کنم برمیگرده به اصالت خود شاعر و دومی زبان ترکی است... من بیلمیرم اما اینجا من نتونستم دلیل اینکه بعد از "انقلاب نبش کارگر" شاعر از عبارت ترکی استفاده کرده رو بفهمم! بعد از این سطر شعر دوباره به انسجام خودش برمیگرده و اونقدر روان نوشته میشه که انگار به اراده ی شاعر نبوده. و یه مکاشفه ی فوق العاده در دنیای متن تلو تلو خوران جلو میره و خودش رو نشون میده. و فضای بعدی با "بوم دنگ غیژ قاژ ترق تروق بوس بوسنی سارایوو نه برو**ل نه تجریش " شروع میشه. اینکه شاعر داره مخاطب رو در تمام دنیای متنش درگیر می کنه حتا در تمام شک و تردید ها، بود و نبود ها، این شعر رو موفق تر میکنه چون مخاطب قسمتی از این دنیارو به عهده می گیره و این یکی از ویژگی های شعر هشتاد است به نظرم. و در آخر با یه پایان به جا اما ناگهانی شعر هنوز در ذهن مخاطب ادامه پیدا میکنه. "ژوتم مثل شکلات پفک نمکی من سرزمینم را دوست دارم مثل کیت کت. " جسارت اینجانب را برای نقد شعرتان ببخشید آقای عارفانی عزیز، نتوانستم خودم را مجاب کنم و چیزی ننویسم.