سگ­ های جهنم چنگ­ هایی دارند تیز، مثل گربه
و صورت­ های زنانه.
بر دروازه ­های جهنم
نمره-پلاک­ ها سر و ته نصبند
و برای رد شدن از آن­ ها
باید بر دست راه بروی
و از پاهایت
چون آنتن­ های بزرگ استفاده کنی:
در جهنم
اول جواب را می­ گویند
بعد سئوال می­ کنند.

در جهنم همیشه عاشقی
بی که چیزی برای عشق ورزیدن باشد
و از روی دلایل غلط
از چیزی نفرت پیدا می­ کنی.
چشم گربه­ های جهنم
از دم میشی­ اند
و آن قدر خشک
که هر چند بخواهند پلک بزنند
نمی ­توانند.
پدرت در جهنم حکمران است
و مادرت اشک­ های او را می­ لیسد.
در این جهنم هیچ وقت شب نمی­ شود
همیشه صبح است
همیشه با صدای بویناک ساعت شماطه ­دار
بیدار می­ شوی.
نور صبح جهنم
مثل بدترین خاطره ­ها
دم به دم جزامی­ تر می­ شود.
در این جهنم شعله­ ها زبانه نمی­ کشند
فقط در همین لحظه.
امعاء و احشاء آویخته ­اند
میخ­کوب شده
بر کف دستی افلیج
و تلفن زنگ می­زند
گوشی را بر می­داری
ساعت هفت و سی­ و پنج دقیقۀ صبح
کسی از پشت آن بساط چیزی می­ گوید
«چیناسکیِ شاعر هستید؟
همۀ ما اینجا عاشق شمائیم
و دوست داریم بیائید و شعرهایتان را بخوانید
این­جا در کتاب­فروشی­ مان…
آبجو تا دلتان بخواهد هست
و خدا را چه دیدی؟
قوچ پیر!
شاید هم بتوانیم
از جائی گوشتی داوطلب
پیدا کنیم برایتان
ها ها ها…»

منبع :http://tahjam.wordpress.com/