کودکی بود که پیش می رفت وٌ می پویید
و به شکل همان چیزی در می آمد که نخستین بار می دیدش
و آن چیز در طول همان روز
یا که به پاسی از آن روز
یا که به سال ها وٌ در گردش مدام سال ها
پاره ای از وجود کودک می شد
یاس های نودمیده پاره ای از وجود این کودک شد
و علف ها وٌ گل های سرخ وٌ سفید / شبدر ها / آوای شانه به سر
و بره های سه ماهه وٌ جوجه های پشت گٌلی رنگِ ماده قو

و کره ی مادیان وٌ گوساله ی ماده گاو
و جوجه های جیک جیکوی درون مرغدانی یا که کنار آبگیر
و ماهی هایی که آن چنان شگفت معلق وٌ بی تکان می ماندند توی آب
و آب آن مایه ی شگفتِ زیبا  و گیاهان آبزی با کله های پهنِ لطیف
همه جزیی از او شدند
جزیی از او شدند چهار ماهه – پنج ماهه قد کشیده های توی مزرعه
جو دانه های خزانی / زردِ روشنِ جوانه ی ذرت
و ریشه های خوردنی باغ
و درخت های سیبِ حالا شکوفه پوشّ بعد از این پٌرِ میوه
و توت های جنگلیِ وحشی
پیش پا افتاده ترین علفِ هرزِ کنار جاده
و پیر میخواره مردی که دیر از خلوتِ میکده بر می خاست وٌ تلوتلوخوران به خانه می رفت
و معلمه ای که به راهِ مدرسه از کنار او می گذشت
و پسربچه های آرام وٌ سر به زیر وٌ پسربچه های شرور وٌ سر به هوایی که از کنار او رد می شدند
و دخترکانِ تازه رویِ تر وٌ تمیز
و پسر – دخترکِ سیاهِ برهنه پا
و تمامِ دگرگونگی های شهر وٌ روستایِ هر کجا که می رفت آن جا
پدر مادرِ خودش
چه او که تخمش را کاشت
چه او که پروریدش در زهدانِ خود وٌ زاییدش
البته که بیش از این هم از هستی خود خواهندش داد
چشم که روی دنیا گشود
روزی نبود که تکه ای نکنده از خودشان وٌ نداده باشند به کودک شان
و این ها همه جزیی از او شدند
مادر که بشقاب ها را نرم می گذاشت روی میزِ شام
مادری که کلامش نرم بود وٌ دلپذیر
و روپوش وٌ سربندش پاک وٌ نظیف
و هم چنان که از کنار او می گذشت بوی خوشی از تن وٌ تنپوشش بر می خاست
پدری که پر توان / متکی به خود / مردوار / تنگ چشم وٌ تندخو وٌ بی انصاف بود
ضربه ها / واژه های تند وٌ برا / چک وٌ چانه زنی های لجوجانه وٌ دوز وٌ کلک های ماهرانه
گپ وٌ گفت های خانگی / زبان وٌ همزبانی / اثاث منزل / دلِ بی قرار وٌ دردمند
مهر وٌ محبتی که انکار نمی تواند شد
احساسِ آن چه واقعی ست
و فکرِ این که مبادا غیر واقعی از آب درآید
شک ها وٌ تردیدهای روزانه / تردیدها وٌ شک های شبانه
"اگر" ها وٌ "چه طور" های شگفتی آور
این که هر چیزی آیا همان است که می نماید
یا که چیزی نیست جز غبار وٌ جرقه ای تندگذر
انبوهی ی مردان وٌ زنانی که شتابانِ کوچه وٌ خیابانند
اگر که جرقه ی تندگذر وٌ غبار ناچیز نیستند چیستند پس ؟
خودِ خیابان ها وٌ  نمای عمارت ها وٌ چیزهای پشتِ شیشه ی مغازه ها
وسایل نقلیه / اسب های ارابه / باراندازِ پٌرِ کالا
آدم هایی که دسته دسته از رود با کشتی ها می گذرند
دهکده ای که بر بلندی ها دیده می شود از دور هنگام غروب
و رودخانه ی در میان
سایه ها / هاله ها وٌ انبوهِ مِه
شاخه ی نوری که می تابد بر بام ها وٌ شیروانی های سفید وٌ قهوه ای رنگِ کیلومترها دورتر
کشتیِ بادبانیِ نزدیکی که خواب آلوده با فروکشِ آب فرو می لغزد
زورقِ خردی که کشیده می شود به دنبالش
موج های شتابنده ی پیچنده / کف به دهان / زودشکن / کوبنده
رشته ی رنگارنگِ ابر ؛ میله ای دراز وٌ حنایی رنگ / در خود وٌ به دور از دست
و گستره ای سرشته از صفا که در برش گرفته
کرانه های افق / بال گشاییِ پرنده ی دریا / بوی خوش شوراب وٌ گل وٌ لای
این ها همه پاره ای از وجود کودکی شدند
که پیش می رفت وٌ می پویید وٌ
پیش می رود هنوز

هماره خواهد رفت

 

.

< قبلی		بعدی >